گنجور

مولوی » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۵

 

گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مروکه مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو
آفتاب و فلک اندر کنف سایه توستگر رود این فلک و اختر تابان تو مرو
ای که درد سخنت صافتر از طبع لطیفگر رود صفوت این طبع سخندان تو مرو
اهل ایمان همه در خوف دم خاتمتندخوفم از رفتن […]


متن کامل شعر را ببینید ...

مولوی