هر زمان زین سبز گلشن رخت بیرون می‌برم

عالمی از عالم وحدت، به کف می‌آورم

تخت و خاتم نی و کوس «ربّ هب لی» می‌زنم

طور و آتش نی و در اوج «اناالله» می‌پرم

هرچه آب روح می‌بینم، به دریا می‌نهم

[...]

مرغ را بینی، که بی هنگام آوازی دهد

سر بریدن واجب آید، مرغ بی هنگام را

چون نهان و آشکارا نزد تو یکسان شود

صحبتت پیوسته گردد، خدمتت آسان شود

آفتابت راست گردد رو نماید بی قفا

ذره‌ای سایه نماند، هرچه خواهی آن شود

اینت اقبال و سعادت، اینت بخت و روزگار

[...]

گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گویمی

شک نبودی کاین سخن، با خلق کمتر گویمی

کو کسی کاسرار چون بشنود، دریابد که من

پیش او هر ساعتی اسرار دیگر گویمی

کو کسی، کز وهم پای عقل برتر می‌نهد؟

[...]