×
صائب تبریزی » دیوان اشعار » متفرقات » شمارهٔ ۲۷۱
ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد
خجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
گسستن رشته مهر و محبت را بود مشکل
رهایی نیست مرغی را که دست آموز می گردد
کند افتادگی چون خاک ره هر کس شعار خود
[...]
۴ بیت