سنبلش چون نکهت افشان بر گل رو بشکند

رنگ و بوی نافه را در ناف آهو بشکند

گر بصد لب تشنگی در خون طپم افسوس نیست

منکه جامم از حبابی بر لب جو بشکند

چون بلیمو بشکنم صفرا که گر جوش آورد

[...]

غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند

شعله را از بیمِ خُویش، رنگ بر رو بشکند

گر برافشاند به تحریک نسیمی طرّه را

یک جهان دل در شکنج هر سر مو بشکند

گر کند در سرمه زیبی میل همچشمی به او

[...]