سودای تو مرغی است که دل دانه اوست

شمعی است رخت که روح پروانه اوست

هست از غم تو در دل پرخون رهی

عشقی که هزار عقل دیوانه اوست

دل لایعقلم دیوانهٔ اوست

که او شمعست و دل پروانهٔ اوست

زان می‌خوردم که روح پیمانه اوست

زان مست شدم که عقل دیوانه اوست

دودی بمن آمد آتشی در من زد

زان شمع که آفتاب پروانه اوست