ساقی هم زخم طعنه شد مستی من

در خاک فرو رفت دل از پستی من

خواهم که چنان گم شوم از ملک وجود

کز هر دو جهان محو شود هستی من

ساقی نظر لطف دل آرای تو کو؟

جام می وصل عشرت افزای تو کو؟

گیریم که ما در خور وصل تو نه ایم

لطف تو کجا رفت و کرمهای تو کو؟

ساقی اگرت ستم مرادست بگو

ور باده به جام عدل و دادست بگو

بدمستی اگر گناه خوی بد ماست

بدخویی ما بما که دادست بگو

ساقی چو مرا عشق تو داغی داده

از عیش دو عالمم فراغی داده

بهر تو چراغ راه من تنهایی است

خورشید به هر ذره چراغی داده

ساقی چو خوش آن نفس که زارم بکشی

جان بخشی و باز شمع وارم بکشی

چون زندگی از تو یابم ای آب حیات

خواهم که دمی هزار بارم بکشی

ای ساقی جان و سرو آزاد کسی

چونست که هرگز نکنی یاد کسی

دست که به دامن تو ای سرو رسد؟

هم برسد که می‌دهد داد کسی؟

ساقی قدحی که میکند غم ستمی

از دل بنشان بآب می گرد غمی

چون کار جهان بفکر کس راست نشد

ما را برهان ز فکر بیهوده دمی

ساقی قدحی که هست عالم نفسی

وین یکنفس آن به که شود صرف کسی

نیکان گل عالمند و باقی خس و خار

با شاخ گلی نشین نه با خار و خسی

ساقی نظری به بینوانیی باری

گر باده نمیدهی صلایی باری

درمان منست یک نگه چون نکنی

از نیم نگه نیم دوایی باری

ساقی قدحی که بیکسان را تو کسی

گر درد بسی بود دوا هم تو بسی

فریاد رس اهلی مسکین که شود

فریاد رسش که هم تو فریاد رسی

ای خاکِ دَرَت، قِبْلِه‌یِ صاحِب‌نَظَران

بر صورتِ توست مُشْتَری، دِل‌نِگَران

خاکِ کفِ پایِ تو بُوَد تاجِ سَرَش

آن‌کس که بُوَد پادْشَهِ تاجوَران

ای کَز مَهِ نو، رکاب، رَخْشِ تو بُوَد

خود، صورتِ خوبِ جمله، بخشِ تو بُوَد

مَعْمُوریِ مُلْکِ جان که شاهش، غَمِ توست

از لطفِ وزیرِ تاج‌بخشِ تو بُوَد

ای آن‌که غَمَت، فِرِشْتِه، مُحْتاج کُنَد

زُلْفِ تو، حَدیثِ شَبِ مِعْراج کُنَد

دارد سرِ من بر آستانت ز شَرَف

خِشْتی که بَرابَری به دَه تاج کُنَد

ای سُرْمِه‌یِ دیده‌ها ز خاکِ دَرِ تو

پیوسته بُوَد لُطْفِ خدا، یاوَرِ تو

بر تَخْتِ زَمین، تو، پادْشاهی و فَلَک

نه تاجِ زُمُرُّدی بُوَد بر سرِ تو

ای آن‌که لَبِ تو، جامِ عِشْرَت دَهَدَم

عشقِ تو، خَلاص از هَمِه زَحْمَت دَهَدَم

من، سَر نَنَهَم به هشت جَنَّت، بی‌تو

هرچند که هشت تاجِ رَحْمَت دَهَدَم

ای آن‌که به حُسْن، چون تو، واقِع نَشَوَد

از شَرْمِ رُخِ تو، ماه، طالِع نَشَوَد

یک بنده‌یِ تو ز هفت اِقْلیم جَهان

شاید که به هَفْت تاج، قانِع نَشَوَد

ای ترک ختا، رخت به از ماه و خور است

خاک قدم تو چرخ را تاج سر است

گر ششپر تو سرم به ده جا شکند

بر فرق شکسته به ز شش تاج زرست

ای آنکه ترا خاتم دولت بکف است

پیش تو عطای دیگران برطرف است

درویش تو را ز ناخن پنج انگشت

در دست همیشه پنج تاج شرف است

ای آنکه ترا عنان شاهی است بکف

تاج سر خسروان عهدی ز شرف

شاهان بزمین همی نهند از سر خویش

پیش تو چهار تاج از چار طرف

ای لعل تو خورده خون دلها همه دم

از آب طرب نشان دمی آتش غم

می خور که سه کاسه در سر از باده لعل

بهتر که سه تاج زر نهی بر سر هم