×
جامی » دیوان اشعار » خاتمة الحیات » قطعات » شمارهٔ ۱۴
دی گفت عارفی که مضیق خم سپهر
از محنت عوام عجب تنگ خانه ایست
گفتم ز تنگ خانه یکی نقطه محو کن
کز منت لیام عجب ننگ خانه ایست
۲ بیت