×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹۹
هر کس شود اسیر تو بالا بلند شوخ
از خود رود به دوش فغان چون پسند شوخ
بیرون کسی ز دائرهٔ حکم زلف نیست
برگردن که حلقه نزد این کمند شوخ
ترسم که چون نبات لبش را دهد گداز
[...]
۵ بیت