کاشکی! خاک حریم حرمت می‌بودم

می‌خرامیدی و من در قدمت می‌بودم

بی‌غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت!

پیش ازین، کاش! گرفتار غمت می‌بودم

گر به پرسیدن من لطف نمی‌فرمودی

[...]

من اگر درخور لطف و کرمت می‌بودم

بیش ازین کشتهٔ تیغ ستمت می‌بودم

رفتی و بخت سیه کرد به خاکم یکسان

کاشکی سایه‌صفت در قدمت می‌بودم