شب او همچو روز روشن شد

نار نمرود تازه گلشن شد

هرکه او درعشق چون آتش نشد

عیش او درعشق هرگز خوش نشد

خود کدامین خوش که او ناخوش نشد

یا کدامین سقف کان مِفْرَش نشد

زان تلطف هیچ صوفی خوش نشد

که میان غزو خنجر کش نشد

بیخ خارش ز عشق گلشن شد

شب تارش چو صبح روشن شد

هر چند دل از خدنگ او جوشن شد

خاطر ز خیال عارضش گلشن شد

ار سرمه ی خط اصفهانی پسری

روشن چشمم که چشم من روشن شد