باکه‌گویم چه قیامت به سرم می‌گذرد

که نفس نازده هر شب سحرم می‌گذرد

درد اندوه خوش است از طرب بیکاری

حیف دستی‌که ز دل برکمرم می‌گذرد

خاک ‌گل می‌کنم ‌و می‌روم از خویش چو اشک

[...]

تا لبش در نظرم می‌گذرد

آب‌گشتن ز سرم می‌گذرد

فصل گل منفعلم باید ساخت

ابر بی‌ چشم ترم می‌گذرد

زین گذرگه به کجا دل بندم

[...]

یار چون از نظرم می‌گذرد

ناوکی از جگرم می‌گذرد

منم آن سوخته مزرع که سحاب

اشک‌ریزان به سرم می‌گذرد

تا دمی از من مسکین باقیست

[...]