زنده از بادی کفی خاک آدمست

گر جز این چیزی دیگر هست آن دمست

هستم اسرافیل و صورم در دمست

افکننده صورتم در دم دمست

کاندر آن خانه گهر یا گندمست

گنج زر یا جمله مار و کزدمست

گفت اندر یک جوالم گندمست

در دگر ریگی نه قوت مردمست

(اسب مکسی) که پای تا سر شکمست

در آن حدوثست اگر چه قدمست

از حسرت جو که وجودش مرساد

نشخوار بر جوال کاه عدمست