دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

عالمی را مایه از سنگ ملامت می دهد

گر نهالی را دهم از چشمه آیینه آب

از سیه بختی همان بار کدورت می دهد

غنچه شو گر از هجوم عشقبازان درهمی

[...]

تازگی داغ دلم را آه حسرت می دهد

خنده ی برق این گلستان را طراوات می دهد

آستین را مشرق صبح قیامت کرده ام

تا به دستم ساغر آن خورشید طلعت می دهد

می زند آب گهر موج از غبار خاطرم

[...]