×
واعظ قزوینی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۷۶
گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بار
زبان نرم، نهالی که عزت آرد بار!
ز سرخ رویی آتش، ترا شود روشن
که خوی تند چه مقدار خجلت آرد بار
بهم فشردن دست صدف، بس است دلیل
[...]
۸ بیت