یکی فرّخ دگر فیروز شب‌رو

دو شب‌رو همچو گردون بوالعجب‌رو

او فرو مالید دست خود برو

گفت مردان را ز خونست آبرو

بباید فرستادن ایلچی برو

نباید نهاد این حدیثش برو

ز باغ دهر به خود هیچ بر مدار و برو

گذار بار خود اینجا شکوفه‌وار برو

چنان راه را تنگ سازم برو

که بهرش نماند دگر آبرو