پلنگان را کنارش بود بالش

عقابان سایه‌بان کرده ز بالش

ماند در لای و گل پر و بالش

شد به ادبار مبدل اقبالش

وانکه آدم شدی ز اقبالش

چون سگ افتاده‌ای به دنبالش

تا گوش مرا داده غم او مالش

در گوشهٔ تنها منم و صد بالش

این شور که در سرم فکنده‌ای یارا

فرصت ندهد که سر کنم بر بالش

دنیا که بلای جان بود اقبالش

عقل نرود ز جا به استقبالش

حال دنیا و طالبانش گویم

یک ماده‌سگی هزار سگ دنبالش