×
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۵۳۶
مرغ روانم میپرد، تا در هوای کیست این
سیلاب اشکم میرود، تا در وفای کیست این
مائیم و شبها تا سحر، در زیر پهلو خاک در
خشتی که دارم زیر سر، از خاک پای کیست این
گویند اگر آن رشک مه، آید کجا سازیش جا
[...]
۶ بیت