×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۸۴
همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بیرخت
چون رگ بسمل تپد تار نگاهم بیرخت
میچکد خونم ز دل چون میروم از خویشتن
میتوان چیدن گل حسرت ز آهم بیرخت
۲ بیت