توئی اسراردانِ ما ز قرآن

که مثلت نیست اندر نّص و برهان

تو تخم نیکنامی در بر افشان

که میداند خدا اینجا یقین دان

دم مردان در آندم زن ز اعیان

که بنماید جمالت جان جانان

از او شو واصل ای سالک در اعیان

که او دارد حقیقت سرّ جانان

ندانم چون محمد دید جانان

که در جانست چون خورشید تابان

مبین جز مصطفی چیزی تو ای جان

که دیدست او در اینجاگاه جانان

بجز احمد مدان ای سالکِ جان

که برگوید ترا اسرار پنهان

چنانی پیش بین در دید مردان

تو کردی فاش مر توحید جانان

زهی سرور، زهی مهتر، زهی جان

توئی بیشک مرا هم جان و جانان

همه دارند بقدر خویش جانان

ولی این راز افتادست پنهان

از این مستی که داری در دل و جان

ز بهر راز هستی گوهر افشان

همه ذرّات از گفتارت ای جان

یقین هستند اندر هست پنهان

چو دیگر باز میگردم سوی جان

حقیقت روی بنمایند جانان

یقین معنی است اسرار دل و جان

که از صورت شدست اینجای پنهان

دوای درد من کن ای دل و جان

که اینجاگه توئی هم درد و درمان

کنون دردم در اینجا کن بدرمان

مرا از درد خود آزاد گردان

بجز من هیچ منگر در دل و جان

منم در بود تو پیدا و پنهان

دهم داد اندر این ره همچو مردان

چو خود کردم ابا خود هیچ نتوان

بکش دردی در اینجا جوی درمان

بیاب اینجایگه از ما تو آسان

بدو گفت آنگهی شیخ ایدل و جان

نگفتی این زمانم راز اعیان