گر مرا دنیا نباشد، خاکدانی، گو! مباش!

بازِ عالی‌همّتم، زاغ‌آشیانی، گو! مباش!

بز نی‌ام در آخورِ قسمت، گیاهی، گو! مرو!

سگ نی‌ام بر خوانچهٔ رزق، استخوانی، گو! مباش!

گر همه کامم برآید، نیم‌نانی، خورده گیر!

[...]

گر نباشم من غبار آستانی گو مباش

دربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش

گرنباشد طوطی من در شکرزار جهان

سبزه بیگانه‌ای در بوستانی گو مباش

موج دریای کرم شیرازه گوهر بس است

[...]