×
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷
زلف را نبود سرانجامی که میباید مرا
خط مگر سامان دهد دامی که میباید مرا
کم مبادا سایهٔ عشق از سرم، کز درد و داغ
میرساند پخته و خامی که میباید مرا
برنمیدارد به رغم من نظر از خاکِ راه
[...]
۹ بیت