×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۲۸
سایه سرو بلندش گر به ما میافکند
جان کنم ایثارش اما او کجا میافکند
آن بت دلجوی را بین کز دو زلف کافرش
حلقهای در گردن باد صبا میافکند
قامت و بالا نگویید آن که از بالا گذشت
[...]
۹ بیت