×
بابافغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۰۰
گه به لطفم مینوازد گه به نازم میکشد
زنده میسازد مرا آن شوخ و بازم میکشد
نازنین من کجایی وه که در راه امید
دیدهٔ محروم، از اشک نیازم میکشد
گر نگریم میشود خونابها در دل گره
[...]
۷ بیت