×
سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۴
چون سخنگویی از آن لب لطف باری، ای پسر!
پس به شوخی لب چرا خاموش داری، ای پسر؟
در ره عشق تو ما را یار و مونس گفت توست
زان بگفتی از تو میخواهم یاری، ای پسر!
دیر زی در شادکامی کز اثرهای لطیف
[...]
۱۵ بیت
