×
جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۷۵۹
هر قدر غم بیند از گردون بود دانا خموش
غنچه سانم دل پر از خون باشد و لبها خموش
چشم اگر پوشی رود در خلوت آرام دل
موج چون ماند از تپیدن می شود دریا خموش
کی تواند مظهر درد تو شد هر سینه ای
[...]
۵ بیت