تا عاشق آن یارم در کارم و بیکارم

سرگشته و پابرجا مانندهٔ پرگارم

حاصل عمرم سه سخن بیش نیست

خام بدم، پخته شدم، سوختم

خوش از عدم پرد همی این صدهزار مرغ

وز یک کمان همی پرد این صدهزار تیر

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست

چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد

روا باشد اناالحق از درختی

روا نبود چرا از نیک بختی

گیرم ز خلق روی به هامون کند کسی

از دست خود کجا رود و چون کند کسی

کرد داغم نگه زاهد خاموش حزین

چه بگویم به من این صورت دیوار چه کرد

نالیدن بلبل ز نوآموزی عشق است

هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی

با هرچه بود انس تو جای تو همان است

هر چیز هوای تو خدای تو همان است

بازوی زال دنیا چند افکند به خاکت

بی درد پشت دستی نامرد پشت پایی

از صحبت صوفی منشان سوخت دماغم

ای باده پرستان ره میخانه کدامست

پیاله می‌کشم امشب به طاق ابرویی

سبوکشان خرابات عشق را هویی

بنمای رخ چون دیده را گرم تماشا کرده‌ای

ار خوش بود مستوریت ما را چه رسوا کرده‌ای

دولت طلبی دامن دل را مده از دست

شاید که برون آید از این بیضه همایی

نومیدی عاشقان قدیم است

مخصوص به روزگار من نیست

تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی

تو و عیش هوشیاری، من و گریه‌های مستی

کودک مشیمه را نشمارد به خویش نیک

دنیا به چشم مردم دنیا حقیر نیست

ای دور مانده از حرم خاص کبریا

سوی وطن رجوع کن از خِطّهٔ خطا

بگذر ز دلق کهنهٔ فانی که بیش ازین

بر قامت تو دوخته‌اند از بقا قبا

بزدای زنگ غیر به غیرت ز روی دل

[...]

ای عشق کار تو به چو من ناکسی فتاد

گویا کسی نماند جهان خراب را

خسرو است و شب افسانهٔ یار و هر یار

قدری گرید و هم بر سر افسانه رود