ای واحِدِ بی‌مِثال، مَعْبودِ غَنْی

و ای رازِقِ پادشاه و درویش و غَنْی

یا قرضِ من از خزانهٔ غیب رسان

یا از کَرَمِ خودت، مرا ساز غَنْی

خواهی چو خلیل، کعبه، بنیاد کُنی

و آن را به نماز و طاعت، آباد کُنی

روزی، دو هزار بنده آزاد کُنی

بِه زان نَبُوَد که خاطری، شاد کُنی

گر زانکه هزار بنده آزاد کنی

به زان نبود که خاطری شاد کنی

گر بنده کنی ز لطف، آزادی را

بهتر که هزار بنده آزاد کنی

ای آن‌که سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنی

وز لُطْف، نظر به‌سویِ هر گَبْر کُنی

کردند تمامِ خانه‌هایِ تو، خراب

ای خانه‌خراب، تا به کِی صَبْر کنی؟

ای خوانده تو را خدا وَلْی، اَدْرِکْنی

بر تو ز نبی، نَصِّ جَلْی، اَدْرِکْنی

دستم، تهی و لطفِ تو، بی‌پایان است

یا حضرتِ مرتضی علی، اَدْرِکْنی

یاقوت ز دیده ریختم تا چه کُنی

در پایِ غمِ تو بیختم تا چه کُنی

از هرکه به تو گُریختم، سود نکرد

از تو به تو درگریختم تا چه کُنی

دنیایِ دَنیِّ پُرهَوَس را چه کُنی؟

آلودهٔ هر ناکس و کس را چه کُنی؟

آن یار، طلب کُن که تو را باشد و بَس

معشوقهٔ صد هزار کس را چه کُنی؟

تا ترک علایق و عوایق نکنی

یک سجدهٔ شایستهٔ لایق نکنی

حقا که ز دام لات و عزی نرهی

تا ترک خود و جمله خلایق نکنی

یا رب در خلق تکیه‌گاهم نکنی

محتاج گدا و پادشاهم نکنی

موی سیهم سفید کردی به کرم

با موی سفید روسیاهم نکنی

گر در یمنی چو با منی پیش منی

گر پیش منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگار یمنی

خود در غلطم که من توام یا تو منی

از سادگی و سلیمی و مسکینی

وز سرکشی و تکبّر و خودبینی

بر آتش اگر نشانیَم بنشینم

بر دیده اگر نشانمت ننشینی

باز آی که تا صدق نیازم بینی

بیداری شبهای درازم بینی

نی نی غلطم که خود فراق تو بتا

کی زنده گذاردم که بازم بینی!

ای دل اگر آن عارض دلجو بینی

ذرات جهان را همه نیکو بینی

در آینه کم نگر که خودبین نشوی

خود آینه شو تا همگی او بینی

ای در خم چوگان تو سرها شده گوی

بیرون نه ز فرمان تو دل یک سر موی

ظاهر که به دست ماست شستیم تمام

باطن که به دست تست آنرا تو بشوی

هان مردان هان و هان جوانمردان هوی

مردی کنی و نگاه داری سر کوی

گر تیر آید چنانکه بشکافد موی

زنهار ز یار خود مگردانی روی

در کوی تو می‌دهند جانی به جوی

جانی چه بوَد؟ که کاروانی به جوی

از وصل تو یک جو به جهانی ارزد

زین جنس که ماییم جهانی به جوی

تحقیق معانی ز عبارات مجوی

بی رفع قیود و اعتبارات مجوی

خواهی یابی ز علت جهل شفا

قانون نجات از اشارات مجوی

در ظلمت حیرت ار گرفتار شوی

خواهی که ز خواب جهل بیدار شوی

در صدق طلب نجات، زیرا که به صدق

شایستهٔ فیض نور انوار شوی

در مدرسه گرچه دانش‌اندوز شوی

وز گرمی بحث مجلس‌افروز شوی

در مکتب عشق با همهٔ دانایی

سرگشته چو طفلان نوآموز شوی

گر صید عدم شوی ز خود رسته شوی

ور در صفت خویش روی بسته شوی

می‌دان که وجود تو حجاب ره تست

با خود منشین که هر زمان خسته شوی