«گنجینهٔ اسرار الهی ماییم

بحر درر نامتناهی ماییم

بنشسته به تخت پادشاهی ماییم

بگرفته ز ماه تا به ماهی ماییم»

«هر که از ما کند به نیکی یاد

یادش اندر جهان به نیکی باد»

«گر ترا بخت یار خواهد بود

عشق را با تو کار خواهد بود

عمر بی عاشقی مدان به‌حساب

کان برون از شمار خواهد بود»

ای مسند تو ورای افلاک

قدر تو و خاک توده، خاشاک

طغرای جلال تو لعمرک

منشور ولایت تو لولاک

نُه حقه و هفت مهره پیشت

[...]

صیدم بشد و درید دام‌، این بتر است

می‌، دُرد شد و شکست جام‌؛ این بتر است

دل سوخته گشت و کار خام‌، این بتر است

دین ضایع و دنیا نه تمام، این بتر است

مرغی که خبر ندارد از آب زلال

منقار در آب شور دارد همه سال

زَهره دارد حوادث‌طبعی

که بگردد به گرد لشکر ما‌؟

ما به پر می‌پریم سوی فلک

زانکه عرش است اصل و جوهر ما

«پدر و مادری که ناز آرند

انبیا عقل و روح را دارند»

ای حریقان آتش شهوات

وی غریقان قلزم خطرات

چند از این حرص و چند از این شهوت

چند از این فسق و چند از این زلاّت؟

چند از این هزل و چند از این هذیان

[...]

سوری که در او هزار جان قربان است

چه جای دهل‌زنان بی‌سامان است

* * *

«مقصود ز عالم آدم آمد

مقصود ز آدم آن دم آمد»

آن شب‌روان که در شب خلوت سفر کنند

در تاج خسروان به حقارت نظر کنند

طلب ای عاشقان خوش‌رفتار

طرب ای نیکوان شیرین‌کار

تا کی از خانه، هین ره صحرا

تا کی از کعبه، هین در خمّار

در جهان شاهدی و ما فارغ

[...]

هر زمان زین سبز گلشن رخت بیرون می‌برم

عالمی از عالم وحدت، به کف می‌آورم

تخت و خاتم نی و کوس «ربّ هب لی» می‌زنم

طور و آتش نی و در اوج «اناالله» می‌پرم

هرچه آب روح می‌بینم، به دریا می‌نهم

[...]

بس که شنیدی صفت روم و چین

خیز و بیا ملک سنایی ببین

تا همه دل بینی بی حرص و بخل

تا همه جان بینی بی کبر و کین

پای نه و عرش به زیر قدم

[...]

کشتی وجود مرد دانا عجب است

افتاده به چاه مرد بینا عجب است

کشتی که به دریا بود آن نیست عجب

در یک کشتی هزار دریا عجب است

تا درنزنی به هر‌چه داری آتش

هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش

با همّت باز باش و با کبر پلنگ

زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

کم کن بر عندلیب و طاووس درنگ

کاینجا همه آواست و آنجا همه رنگ

ای عمر به باد داده، مستی؟

تا چند از این هوا پرستی؟

درهای جفا همه گشادی

درهای وفا همه ببستی

عهدی که خدای با تو بسته است

[...]

اذا خان الامیر وکاتباه

و قاضی الارض داهی فی القضاء

فویل ثم ویل، ثم ویل

لقاضی الارض من قاضی السماء

* * *

[...]