که دانا بلندی نیازد به گنج

تن خویش را دور دارد ز رنج

بپذرفت شاه آنک او دید رنج

فرستاد یکسر همه سوی گنج

گر ای دون که درویش‌باشد به رنج

فراز آرد از هر سویی نام و گنج

هرآنکس که از کار دیده‌ست رنج

نیابد به اندازهٔ رنج گنج

پرستندهٔ شاه بدخو ز رنج

نخواهد تن و زندگانی و گنج

نباید که خواهد ز ما باژ و گنج

دریغ آیدش جان دانا به رنج

یکی تخت شطرنج کرده به رنج

تهی کرده از رنج شطرنج گنج

ز چیزی که برد اندران رای رنج

فرستاد کسری سراسر به گنج

ز چیزی که دید این فرستاده رنج

فرستد همه رای هندی به گنج

همان کن که جان را نداری به رنج

ز بهر سرافرازی و تاج وگنج

مریزید خون از پی تاج وگنج

که برکس نماند سرای سپنج

زرشک اوفتادند هردو به رنج

برآشوفتند ازپی تاج وگنج

ببخشیم شاهی به کردار گنج

که این تخت و افسر نیرزد به رنج

بدو ده همه گنج نابرده رنج

تو جان برادر گزین کن ز گنج

دگر هرچ خواهد ز اسب و ز گنج

بده تا نباشد روانش به رنج

ز دینار و دیبا و از اسب و گنج

ببخشم نمانم که مانی به رنج

اگر چند بفزاید از رنج گنج

همان گنج گیتی نیرزد به رنج

بیامد خرد یافته سوی گنج

به گنجور بسیار ننمود رنج

به گنجور فرمان دهد تا ز گنج

سپارد به من گر ندارد به رنج

چرا رفتی ای رنج دیده ز گنج

کسی را سزد گنج کو دید رنج