دل کشدم به هر زمان بر سر راه خانه‌ای

کاش به هم رسد مرا هر نفسی بهانه‌ای

باده مده مرا دگر، کز خُم عشق داده است

چشم همیشه مست او، مستی جاودانه‌ای

کشتی نوح هم دگر مأمن او نمی‌شود

[...]

میان اشک و خون بودم بهار زندگانی را

بهار زندگانی را، جوانی را، جوانی را

اگر صهبای تلخ و لعل شیرین بتان نبود

چه حاصل زندگانی را، چه حاصل زندگانی را

اگر دنیای باقی بود، وقف باده می‌کردم

[...]

مجلس ما را ندارد پادشاه

با همه تخت و نگین، بخت و سپاه

دستگاهی دارد و عیشی ولی

حیف، بارش نیست در این بارگاه

گر در این دربار او را بار بود

[...]

دانی نداده‌اند بجز دردسر مرا

ای سر چه مرگت است که کُشتی دگر مرا

از بام تا به شام مرا رنجه داشتی

اینک بر آن سری که کُشی تا سحر مرا

بیچاره‌تر نجسته‌ای ای درد از عماد؟

[...]

جام می تا زان پری‌پیکر گرفتم

مرده بودم، زندگی از سر گرفتم

آری آری مرده بودم زنده گشتم

تا می از آن ماه سیمین‌برگرفتم

شام تاری بود قلبم دیرسالی

[...]

بوالحسن! دیگر چه خواهی مجلس تحلیل و جشن

آفرین و مرحبا، احسنت، از اهل سخن

اهل دانش، اهل بینش، اهل دل، اهل نظر

ساختند از بهر تجلیل جنابت انجمن

دیگر از طالع چه خواهی، قصهٔ گیلان مگر

[...]

نبخشیده گیتی به کس زیبهاری

نه بر شوربختی نه بر شهریاری

ز آغاز پیداست انجام این ره

که در چاهش افتد هر آن رهسپاری

نه آنقدر دور بهاران بپاید

[...]

دگر رهم شده بیدار چشم بخت امشب

که رهنمون سوی خورشید شد مرا کوکب

بلی چو کوکب یاری کند عجب نبود

رخ امیر ببینند چاکران هر شب

رخ امیر درخشان‌تر است یا خورشید؟

[...]

شنیده‌ام که خراسانیان صفا کردند

یکی بزرگ خیابان به نام ما کردند

از این محبّت و همّت شگفتی‌ام افزود

که چون شد این همه در حق من صفا کردند

اگرچه اکثر همشهریان عزیز منند

[...]

نفرین به ما ز تفرقه و ما و من اگر

این ملک را دو مرتبه ماتم‌سرا کنیم

هرچند قرن‌هاست جفاها کشیده‌ایم

ای وای اگر به خویش دگر ره جفا کنیم

این صبح نو دمیده به تاراج شب دهیم

[...]

هنگامه کرده آسمان از برف و باران

گریان و غرّان است همچون بیقراران

چشمم سیاهی می‌رود از بس سپید است

دشت و بیابان، باغ و بستان، جو کناران

بیچاره مرغان هوا را تیره‌روزی است

[...]