احب الفتی ینفی الفواحش سمعه

کان به عن کل فاحشه وقرا

سلیم نواحی الصدر لا باسطا اذی

و لا مانعا خیرا و لا قاتلا هجرا

فإذا نزلت به نزلت بماجد

رحب المنّدی مؤدّب الخدّام

خرد باید آن جا وجود و شجاعت

فلک مملکت کی دهد رایگانی

اذا انت اکرمت الکریم ملکته

و ان انت اکرمت اللئیم تمردا

و وضع الندی فی موضع السیف بالعلی

مضر کوصع السیف لی موضع الندی

فمن یجعل المعروف فی غیر اهله

یکن حمده ذما علیه و یندم

لئس الحجاب من آله الاسراف

ان الحجاب مجانب الانصاف

و یقل من یاتی فیحجب مره

فیعود ثانیه بقلب صاف

در پرده نشسته‌ای و عشق رخ تو

بیم است که پرده جهانی بدرد

تغیب مغیب البدر عنا و من یبت

بلا قمر یذمم سواد الغیاهب

بناک ابن الیاس و حلک غیره

کذا الدهر یمضی تاره و یعود

بناک الدی لو قیل انت مخلد

ابی و ادعی بعد الخلود خلود

فألقت عصاها و استقرّت بها النّوی

کما قرّ عینا بالأیاب المسافر

ارج النّواحی فی غرائب نبته

الوان ورد فی الغصون مفتّق

شجر علی خضر ترفّ غصونه

من مزهر او مثّمر او مورق

متخالف الأکناف ضاعف حسنها

برّلها مفضی و بحر مترع

فیخرّ للأذقان منه خورنق

و یظلّ یسدر منه سقف سدیر

ظهرت علی الأفلاک رفعة قدرها

و اعارها الفردوس حسن قصور

مانند بحر ژرف کزو بد گذر کند

عنقا به زخم شهپر و زورق به بادبان

ذو قلّةایست و فود الرّیح من

جرّ الذّیول بصحنه المسکون

یلقی بروقیه النّجوم مناطحا

و یحکّ بالأظلاف ظهر النّون

کأن لم یکن بین الحجون الی الصفا

انیس و لم یسمر بمکّة سامر

ماذا اؤمّل بعد آل محرّق

ترکوا منازلهم و بعد ایاد

اهل الخورنق و السّدیر و بارق

و القصر ذی الشّرفات من سنداد

ارض تحیّرها لطیب مقیلها

[...]

اذا کنت فی ارض و لم ترض اهلها

و لم تک مکبولا بها فتغرّب

فإنّ رسول اللّه لم یستقم له

بمکّة امر و استقام یثرب

ای چو خورشید از خراسان آمده

وز تو نوری باز کرمان آمده

باد در دست شیاطین بلا

تا تویی همچون سلیمان آمده

ای می چه میی بود که دوشم دادی

پر کن دگری از آن که نوشم دادی