غم داد بموج گریه دامان مرا

گرداب گهر ساخت گریبان مرا

انگشتر لعل دل به تنگی فرسود

انگشت حنا بستهٔ مژگان مرا

خواهد چو رخت شکار سازد دل را

در سلسله پایدار سازد دل را

ننهاده هنوز دام خط بر بن گوش

از خال تو دانه‌وار سازد دل را

آنم که لباس دل دهم دامان را

چون لاله جگر پوش کنم مژگان را

گاهی که دل نازک عیشم افزود

ناخن سازم سر سر انگشتان را

ماییم که داغ ادهمست اشهب ما

بر خال زند ز تیرگی کوکب ما

آن ما نمیانیم که عکس گل صبح

داغ برص است بر جبین شب ما

با روی تو شرم بادمه رویان را

با رنگ تو آزرم، گل رویان را

در بزم طراوت تو اطراف عذار

شبنم زده باد یاسمن رویان را

مشرب روش تازه حسن است ترا

آرایش آوازه حسن است ترا

نسبت بجمال خویشتن محجوبی

شوخی نه باندازهٔ حسن است ترا

در عشق تو حال دل تباهست مرا

دایم صحبت باشک و آهست مرا

میرم چو برویت نگرم پنداری

جان تعبیه برنوک نگاهست مرا

امشب که سرا پا همه دردست مرا

هایاهایی نمی‌دهد دست مرا

خونابهٔ دل کم التفات است بچشم

امشب که دماغ گریهٔ هست مرا

طی‌کرده لبم طرز خوش آهنگی را

بگذاشته نغمه‌های صد رنگی را

زانگونه سطبر گشت کاندر جنبش

گلبرگ توان خواند لب زنگی را

عشقم چو عنان دهد دل آشوبی را

آتش زند اضطراب یعقوبی را

صبرم چو زند بر در سیل آشامی

خس پوش کند شهرت ایوبی را

(طالب) ببر از یاد پریشانی را

طی کن ورق بیسر و سامانی را

بگشای زبان که اهل «توران» بینند

دستان زنی بلبل «ایرانی» را

روید گل مهر، از دل بی‌کینهٔ ما

وز نور، دم از صبح زند سینهٔ ما

با اینهمه از کدورت انگیزی بخت

زنگار دمد ز عکس آئینه ما

چون شمع گزیدم لب افسردن را

بر ناصیه خواندم رقم مردن را

آلوده نکرده کامی از لقمهٔ عیش

در باختم اشتهای غم خوردن را

ای میل ملاقات کفت سوی حنا

وی دست خوشت رنگ گل و بوی حنا

تا رخ بکف پای تو سود از غیرت

نتوانم دید رنگ بر روی حنا

سر تافتن غمزهٔ خونریز چرا

امساک نگاه عشق آمیز چرا

تو دامن زاهد نه و ما باده نه‌ایم

از صحبت ما اینهمه پرهیز چرا

جانم کند آرزو دل غمگین را

ابرویم، ز آستین رباید، چین را

آن تلخ مذاقم که ملاقات لبم

زهر آب کند شراب لب شیرین را

در خوف و خطر بیاز ما طالب را

در فتنه و شر بیاز ما طالب را

در راه تو خار و خس کشیدن سهل است

در دادن سر بیاز ما طالب را

عیش آمد و اورنگ گل روی مرا

بگشوده گره گوشهٔ ابروی مرا

پیشانی سوهانیم اکنون ز نشاط

صیقل زند آئینه زانوی مرا

طور تو فزود در سخن سوز مرا

آموخت روش طبع نو آموز مرا

با این لب شیرین ز کلام تو سپهر

کفاره دهد روزهٔ امروز مرا

چون غنچه دلیست عطر پرور ما را

چون نافه دماغیست معطر ما را

از گلشن طبع خویشتن می‌آئیم

گردون سبد گلیست بر سر ما را