بار بر دل فتاده است مرا

کار مشکل فتاده است مرا

دل ز دستت اگر فتد دانی

که چه مشکل فتاده است مرا

خانهٔ آباد خود ویرانه می‌سازیم ما

بر سر کوی که یا رب خانه می‌سازیم ما

شب که به یاد آورم حال دل خراب را

داغ فتد ز گریه‌ام چادر مهتاب را

هر پریشان نسزد همسریِ کاکل را

نکنم قافیه‌اش بار دگر سنبل را

سری نمانده ز دردت به می‌ کشی ما را

ز بزم رفتی و گردن زدیم مینا را

حرف خنک چه می‌زنی ای بت من خدای را

می‌روم اینک از درت گرم نکرده جای را

ندانم چیست در سر یا رب آن شوخ جفاجو را

که از مردم چو ابرو تیغ او دزدیده ابرو را

خبر از گردش دوران ندارد مرد بی‌جوهر

به چرخ اصلاً سروکاری نیفتد تیغ چوبین را

گر شود مجروح سر تا پای از خنجر مرا

بهتر از زخم زبان مرد بی‌جوهر مرا

سیل چون بی تو از درم بگذشت

بشنو این ماجرای رنگین را

به جرم عشق بر دارم کشیدی

جزاک‌الله فی‌الدارین خیرا

عاقبت از چاک جیب غنچهٔ طبعم شگفت

گشت مبارک چو گل جامه در بدن مرا

رنگ می‌بازم اگر دولت به من رو آورد

زرد گردد چهره از اکسیر همچون خس مرا

بود به قدر نگین اعتبار خاتم را

بلند چون نشود از تو قدر خانهٔ ما

بخت افسردهٔ من بس که خنک افتاد است

نگذارد که کنم گرم به بزمت جا را

ای آنکه تو آموخته‌ای جور و جفا را

از یاد مبر سابقهٔ مهر و وفا را

گشتم آواره چو یار از نظر افکند مرا

من چه کردم که چنین در بدر افکند مرا

شد بلند این همه از مهر رخت پایهٔ ما

که هما کسب سعادت کند از سایهٔ ما

دلم خون شد ز بس از عمر دیدم بی‌وفایی را

خضاب ریش می‌سازم کنون اشک حنایی را

روزی که دل به طرهٔ جانان شد آشنا

با صدهزار فکر پریشان شد آشنا