امشب که وصال یار جان افروز است

بختم به خلاف دشمنان پیروز است

گو شمع بمیر و مه فرو شو که مرا

آن شب که تو در کنار باشی روز است

خوبان دل و جان برند لیکن دین نه

ورزند عتاب و جور لیکن کین نه

دشنام دهند و خشم گیرند و کنند

بر خسته‌دلان جور ولی چندین نه

می‌پرستی ای خواجه به ز خودپرستی دان

می‌ پرست شو خود را خاک می پرستان کن

کار عقل در عالم باده به که غم خوردن

باده خور ز غم خوردن عقل را پشیمان کن

ز بالیدن قد آن دلربا

به گل سرو آزاد را مانده پا

رایت عشق معنوی افروخت

دل ز سودای ماسوا پرداخت

سُتُه شد جانم از بار فراقت

دلم خون شد ز درد اشتیاقت

ای سرو به باغ سینه‌ام بال

تا دل شودت چو سبزه پامال

سهی‌قدی چو سرو بوستانی

شب‌افروزی چو ماه آسمانی

چنان در هجر او شب‌ها نویده

که خلق از ناله او نغنویده