خموشی می نماید بیشتر شان سلاطین را

سخن باشد شرار جسته سنگ کوه تمکین را

باشکر طوطی جعل با فضله دارد ارتباط

نباشد نسبتی چسبان نگردد اختلاط

هر کس که شد دو دل جگر خود فگار کرد

توحید خانه ی دل خود تیغه دار کرد

چشم پر خار است، معنی بیت ابروی تو را

خرده ی جان است اجزا خال هندوی تو را

ز زلف پر شکنش کار هر دلی شد راست

شکستگی است که سرمایه ی درستی ها است

خون دل از نعمت الوان غذای ما بس است

معنی بیگانه ی ما آشنای ما بس است

دست پیچ غیر دیدم طره ای چون شست یار

دام دل ها داده است از دست داد از دست یار

پس از مردن ز بس بگداخت غم جسم نزار من

نمی آید به خواب دیده ی موری غبار من

گر تو را درد سخن می بود مغز استخوان

چو قلم اهل سخن را جلوه می دادی بنان

ناقص از کامل کنند این خرده بینان انتخاب

بیشتر دیدم خریداران شمع از آفتاب

پنهان کسم نپرسد و پیدا نیامده است

غیر از بلا کسی به سر ما نیامده است

غنچه خاطر ز آن گلم پر بوالهوس می پرورد

در جگر خارم شکست از بس که خس می پرورد

از رخش داغ چو سوزد جگر پاره ی ما

خون گل جوش زند از رگ نظاره ی ما

زسیب آن ذقن هم چشم فانوسم در این گلشن

چراغ دل از این سیب دلیلی کرده ام روشن

ای طلبکار سعادت ای مطیع حق شناس

چون گذشت از شب دو پاس آنگاه شد وقت سپاس

کشیده طرح فتادن دگر دو دندانم

دو بی وفای دگر کند را مهیایند

خاتم هر داغ دل مال لب لعل تواست

مهر نماز نیاز خال لب تو است

پیمانه را لب تو لبالب ز جان کند

آیینه را نگاه تو رطل گران کند

پیمان به کفر بستن غافل نشستن تو است

دل بستن ات به دنیا زنار بستن تو است

از طفلی آفتی به نگاه کشند بود

آهوی او به بردن دل بره ی بند بود