ای بر رخ رنگینت زآن طرّهٔ مشکینا

در دامن روح‌القُدْس یک گلّه شیاطینا

افزون رخت از خورشید کمتر لبت از ذره

وآن ذره‌ات آبستن از خوشهٔ پروینا

مشنو که دلم یابد بی وصف لبت آرام

[...]

کی نرم می‌توان دل جانان را

من خیره مشت کوبم سندان را

نی نی بدین همه سختی نیست (؟)

در شیشهٔ نازکی دل جانان را

چون طُرّه‌اش به کف نفتد از چه

[...]