نیست از زلف بتان مصلحت آزادی دل

مرغ پر ریخته را دام پناهی دگر است

جمله ادراکات بر خرهای لنگ

او سوار باد پران چون خدنگ

پیش یوسف دعوی خوبی مکن

جز نیاز و آه یعقوبی مکن

ناز را روئی بباید همچو ورد

چون نداری گرد بد خوئی مگرد

سرد باشد چشم نابینا و باز

[...]

نکته عشق نمودم به تو هان سهو مکن

ورنه تا بنگری از دایره بیرون باشی

چشم باز و گوش بازو این عمی

حیرتم در چشم بندی خدا

گر زینهارت آرزو زی رایت سردار چم

زن‌قحبه کشتن کیش کن، زن‌قحبه گشتن تا به کی؟

راست گویم نه درین واقعه حافظ تنهاست

اگر عقلت منم زنهار مستیز

چه پائی دیر، تا زود است بگریز

جز آنکه به مغلوبه شوم کشته چه تدبیر

صف بسته سپاه مژه و من تن تنها

فرشته‌ای است بر این بام لاجورد حصار

که پیش آرزوی بیدلان کشد دیوار

چنان زد بر بساطم پشت پائی

که هر خاشاک من افتاد جائی

یعلم الله که خیالی ز تنم بیش نماند

بلکه آن نیز خیالی است که می‌پندارند

ز پوی کنیزان ایوان و لرد

برآمد به گردون گردنده گرد

شد از نیم سوزان سرخ و کبود

زمین پر ز آذر هوا پر ز دود

درخشیدن چوب آتش زده

[...]

ام النسا ببین که چه بیداد کرده‌ای

و از کین چها در این ستم آباد کرده‌ای

کشتی مرا که زنده کنی زاده عزیز

بنگر که را به قتل که دلشاد کرده‌ای

در عزل این غلام و به اخراج این کنیز

[...]

رنج او راحت بود بر جان من

جان فدای یار دلرنجان من

چون فلک خواهد غمی از جان ناشادم برد

آورد پیشم غمی را کآن غم از یادم برد

گهم به پای زند این، گه آن به چنبر و کاکل

فتاده در خم چوگان عقل و عشق چه گویم

آزرده‌ترم گرچه کم آزارترم

بی یارترم گرچه وفادارترم

با هر که مرا مهر و وفا بیشتر است

سبحان الله به چشم او خوارترم

یکی خیمه چون باره آهنین

سپهرش ستایش سرا بر زمین

ز سندانش اُستُن ز خارا قباب

ز پولاد میخ و ز آهن طناب

در آن خیمه کز خرگه مه بر است

[...]

داده فرمانم به دوری آه یارب چون کنم

بردن فرمان غلط نابردن فرمان غلط