همی بملک جهان از پی ولی و عدو

خطی دهد بولایت خطی دهد بجواز

ز زخم او همه را بیم و دست اوست سلیم

که هست گاه زره پوش و گاه تیر انداز

گهی بپیچد و گیرد دو لاله را بکنار

گهی بتازد و باد و عقیق گوید راز

نه کوته است درازی او ز جنبش باد

گهیش کوته بینی بچهره گاه دراز

هر آنکسی که بود کام وی بخدمت تو

بر آسمان برین او گذر کند چون باز

نوان چو زاهد محراب کرده آتشگاه

دو تا چو راهب بخورشید را ببرده نماز

گهی بصورت نون و گهی بشکل الف

گهی چو پر غراب و گهی چو چنگل باز

گهی ز میغ زند بر مه دو هفته رقم

گهی ز مشگ کند بر گل شکفته طراز

همیشه روز تو امروز خوشتر از دی باد

همیشه بادت انجام بهتر از آغاز

بسان تیر شود چون فرو کشیش بچنک

شود بسان زره پوش گاه تیرانداز

اگر مثالش جان را دهد امید نشاط

همان مثالش تن را دهد امید گداز

از او گریزان زفتی چو شاد خوار از غم

از او منافق لرزان چو جانی از غماز

گهی ز چاه زنخدان فرو شود بنشیب

گهی ز ماه بناگوش بر شود براز

لطیف تر بمدام اندرون ز اهل عرب

فصیح تر بکلام اندرون ز اهل حجاز

بجای کوشش او کوشش سپهر محال

بجای بخشش او بخشش ستاره مجاز

دگرش بینم کیش و دگرش بینم سان

دگرش بینم دین و دگرش بینم ساز

ایا نیاز همه مردمان بدانش تو

بکند جود تو بنیاد آز و بیخ نیاز

بجنگت اندر سوک و بصلحت اندر سور

بکینت اندر رنج و بمهرت اندر ناز

ز نقش کلک تو روشن بشب دو چشم فلک

ز زخم گرز تو تاری بروز چشم گراز

چو تیغ و تیر بر اندام دشمنان دم سوز

چو شیر و شکر با طبع دوستان دمساز