چون نظام الملک در دیوان شه دفتر گرفت

کار ملک از سر جمال و رونقی دیگر گرفت

دست دین از کان فضل وافر او تازه گشت

فرق ملک از گنج رای صائبش افسر گرفت

آب از آن دارد به پیش شه چو خنجر لفظ او

کز معانی همچو خنجر گوهر اندر بر گرفت

گنده پیر عالم او را می‌شناسد مردوَش

چون وی آمد زود در سر سیمگون چادر گرفت

ای خداوندی که بهر عطر ذکر مدح تو

زآتش فکرت دل من صورت مجمر گرفت

خویشتن در خام نکند همچو دفتر هر که او

بر خلاف تو زمانی خامه و دفتر گرفت

عقل را با صد شفاعت جان همی‌دادم عوض

از غبار موکب میمونت، والله گر گرفت

آسمان صد بار لطفت را شفیع خویش ساخت

پیش قدرت تا حدیث بندگیش اندر گرفت

گر زمین بر دست خود، یعنی درختان مدتی

از پی بزم چو خلدت میوه‌های تر گرفت

لاجرم دیدی که چون ارکان فصل تیر ماه

دور گردون دست او را جمله اندر زر گرفت

از پی اثبات نام بندگی قدر تو

از مجره آسمان بردست خود محضر گرفت

روبهی کاو را تو روزی بر کتف خواهی نهاد

از برای طعمه خود کتف شیر نر گرفت

دامن عطفت چو بر خلق جهان گسترده شد

دست عمر دیربازت دامن محشر گرفت

خاطرت با آتش ابراهیم‌وار آمیخت لیک

در فنون نقش‌بندی صورت آزر گرفت

گوهر لفظت که صید بحر را گردن نداد

گردن و گوش سخن را جمله در زیور گرفت

سال‌ها عالم دهان بگشاده مانند صدف

تا ز ابر فیض ربانی چنین گوهر گرفت

خدمت کلک تو را آمد عطارد در وجود

از پی این بد که از یک نطفه دو پیکر گرفت

چون کند معنی روشن در نقاب خط تو

روی پنهان عقل پندارم که جرم خور گرفت

شب چو خود را کرد مانند خط شب رنگ تو

چرخ فرقش را همه در گوهر اختر گرفت

چون درآویزد به خط کلکت تو آن زار نزار

عاشقی گویی به عشرت طره دلبر گرفت

گر کسی معروف شد از بعد تو ای بس کسا

کز پی عیسی امام خویش بینم خر گرفت

گر به دیوان در جمادی کلک گیرد کی عجب

بید اندر بوستان هم مدتی خنجر گرفت

چون تو در دیوان نشستی ظلم ایشان دفع شد

از جهودان باک نبود چون علی خیبر گرفت

بادپیمایی‌است ظالم همچو در پرواز ابر

تا همای عدل تو عالم به زیر پر گرفت

همچو ساغرهای می‌ بادا جگرخون چاکرت

گر پس تو پیش مخدوم دگر ساغر گرفت

دل تهی کردی رهی چون چنگ لیکن در حبا

باز می‌ماند ز گریه همچو چنگ اندر گرفت

دور گردون را طمع می‌بود نقص حال من

چون به درگاه تو پیوستم کنون دل بر گرفت

پنج حس را پنج در کن سوی باغ لهو از آنک

جور چرخ تند را بخت تو در ششدر گرفت

هر نفس فری و زیبی بادت افزون بهر آنک

ملک شاه شرق از ملک تو زیب و فر گرفت