گدایی گشت با شهزادهای جفت
بدان جرمش چو میکشتند، میگفت
به دست خود سزای خویش دیدم
که: پا پیش از گلیم خود کشیدم
هر آن مفلس که باشد طالب گنج
تحمل بایدش کردن بسی رنج
سزای خویش باید یار جستن
به قدر قوت خود بار جستن
چوحسن و پادشاهی یار باشند
طلبگاران مفلس خوار باشند
گدا، آن به، که سلطان را نداند
ولیکن عاشق این معنی چه داند؟
بر عاشق چه سلطان و چه درویش؟
تو عاشق باش و از سلطان میندیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این حکایت کوتاه دربارهٔ گدایی است که به شاهزادهای دل بست و به همین گناه کشته شد و هنگام مرگ اعتراف کرد که پا از گلیم خود درازتر کرده است. شاعر از آن نتیجه میگیرد که هر کس باید یاری درخور توان و جایگاه خود بجوید و تهیدستِ طالب گنج باید رنج بکشد. اما در پایان سخن را برمیگرداند و میگوید عاشق این حسابها را نمیشناسد و در عشق، شاه و درویش برابرند، پس باید عاشق بود و از سلطان نترسید.
هوش مصنوعی: گدایی با شاهزادهای همنشین و دلبسته شد (یا با او پیوند یافت)؛ وقتی به همین گناه او را میکشتند، چنین میگفت:
هوش مصنوعی: سزای کار خودم را از دست خودم دیدم، چون پایم را از گلیم خودم درازتر کردم و از حد خود فراتر رفتم.
هوش مصنوعی: هر تهیدستی که در پی گنج باشد، باید رنجهای فراوان را تحمل کند.
هوش مصنوعی: آدمی باید یاری درخور و همشأن خود بجوید و باری به اندازهٔ توان خود بردارد.
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی و پادشاهی در یک معشوق جمع شوند، خواستاران تهیدست خوار و بیارزش میشوند.
هوش مصنوعی: برای گدا بهتر آن است که با سلطان آشنا نشود و سراغ او نرود؛ اما عاشق از این حساب و مصلحت چه میفهمد؟
هوش مصنوعی: در نظر عاشق، سلطان و درویش یکساناند؛ تو عاشق باش و از سلطان و عاقبت کار نترس.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.