کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد
چو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
گر او در پنج فرسنگی کند منزل چنان سازم
کز آب چشم خود سیلی به ده فرسنگ دربندد
دلم آونگ آن زلفست و جان خسته میخواهد
که: خود را نیز هم روزی بدان آونگ در بندد
همین بس خون بهای من که: روز کشتنم دستش
نگار ساعد خود را به خونم رنگ در بندد
رخش ماه دو هفته است و دل ریشم ز بهر او
سر هر هفتهای خود را به هفت اورنگ در بندد
ز سحر چشم مست آن پری ایمن کجا باشم؟
که خواب دیدهٔ مردم به صد نیرنگ در بندد
اگر بالای او بامن کنار صلح بگشاید
چو لعل او خبر یابد میان جنگ در بندد
وگر پیش لب لعلش حدیث بوسهای گویم
سر زلفش برآشوبد، دهان تنگ دربندد
به دست خویش بگشودم بلای بسته را، آری
چنین باشد که بر شخصی دل فرهنگ دربندد
گر او را صد گنه باشد، چو بر یادش دهم حالی
ز چستی هر گناهی را به عذر لنگ دربندد
ز چنگ زلفش ار ناگه فغانی برکشم چون دف
به چین زلف دام او مرا چون چنگ دربندد
ز سنگ آستانش چون لبم بوسیدنی خواهد
رقیب او ز بیسنگی به رویم سنگ دربندد
بسان اوحدی بر خود در بیداد بگشاید
کسی کو دل بروی یار شوخ شنگ در بندد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با بازی بر ردیفِ «در بندد» از فراقِ یار و بیمهری او میگوید. عاشق آرزو دارد دلش همراهِ کاروانِ یار برود و با اشک راهش را ببندد، اما یار با زلف و چشم و لب او را اسیر میکند، از بوسه دریغ دارد و برای گناهانش عذر میتراشد. در پایان، اوحدی نتیجه میگیرد که دل بستن به یارِ شوخ، گشودنِ درِ ستم بر خویشتن است.
هوش مصنوعی: ساربانِ کاروانِ یار کجا رفت تا دلم را محکم ببندد و روزی که او کوچ میکند، آن را به شترِ پیشروِ کاروان ببندد؟ یعنی کاش دلم را همراه کاروانِ یار ببرند.
هوش مصنوعی: اگر یار در پنج فرسنگی منزل کند، از اشکِ چشمم چنان سیلی راه میاندازم که راهِ ده فرسنگ را ببندد تا نتواند دورتر برود.
هوش مصنوعی: دلم به زلفِ او آویخته است و جانِ خستهام نیز آرزو دارد روزی خود را به همان آویز ببندد و از آن بیاویزد.
هوش مصنوعی: خونبهای من همین بس که روزِ کشتنم، دستِ یار نقش و نگارِ ساعدش را با خونِ من رنگ کند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ یار ماهِ تمامِ شبِ چهاردهم است و دلِ زخمیام به خاطر او هر هفته خود را به هفتاورنگ در آسمان میبندد؛ یعنی از شوقِ آن ماه رو به آسمان و ستارگان میآورد.
هوش مصنوعی: چگونه از جادوی چشمِ مستِ آن پریرو در امان باشم، وقتی با صد نیرنگ خوابِ چشمِ مردم را میبندد و آنان را بیخواب میکند؟
هوش مصنوعی: اگر قامتِ یار با من از درِ آشتی درآید و آغوش بگشاید، همین که لبِ لعلش باخبر شود، کمر به جنگ با من میبندد.
هوش مصنوعی: و اگر پیشِ لبِ سرخش سخنی از بوسه بگویم، سرِ زلفش آشفته میشود و دهانِ تنگش را میبندد.
هوش مصنوعی: با دستِ خودم بلایی را که بسته بود گشودم؛ آری، چنین است وقتی کسی دل به کسی میبندد و عقل و دانش از کار میافتد.
هوش مصنوعی: اگر یار صد گناه هم داشته باشد، همین که آن را به یادش آورم، با زرنگی هر گناهی را به عذری لنگ و بیپایه میبندد.
هوش مصنوعی: اگر از چنگالِ زلفش ناگهان مانند دف فریادی برآورم، مرا در پیچ و تابِ دامِ زلفش مانند سازِ چنگ میبندد.
هوش مصنوعی: چون لبم آرزوی بوسیدنِ سنگِ آستانِ یار را دارد، نگهبانِ او از بیقدری و فرومایگی سنگ بر رویم میزند و راه را بر من میبندد.
هوش مصنوعی: هر کس مانند اوحدی دل به روی یارِ شوخ و طناز ببندد، درِ ستم را بر خود گشوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.