دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
وز عید تو شد شاد و همایون رمضان
با باطن پر آتش اکنون رمضان
بسته است دهان دهان پر خون رمضان
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
وز عید تو شد شاد و همایون رمضان
با باطن پر آتش اکنون رمضان
بسته است دهان دهان پر خون رمضان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی دل عاشق به ماه رمضان مانند شده که گرسنه و چشمبهراه عید است، و عید همان دیدار معشوق است که رمضان را هم شاد و مبارک میکند. در بیت دوم رمضان با درونی آتشین و دهانی بسته و پرخون تصویر میشود؛ نمادی از روزهداری و خاموشی عاشق که سوز درون را پنهان میدارد تا به وصال برسد.
هوش مصنوعی: دل من مانند ماه رمضان که روزهدار است و در انتظار عید، تشنه و گرسنهٔ عیدِ تو (دیدار و وصال تو) شده است؛ و رمضان نیز به سبب عید تو شادمان و فرخنده گشته است.
هوش مصنوعی: اکنون رمضان (و دلِ روزهدار عاشق) درونی پر از آتش دارد و دهانش را بسته است؛ دهانی که از رنج و سوز پر از خون است. یعنی عاشق در خاموشی و پرهیز، سوز درونی و درد خود را فرو میخورد تا به عید وصال برسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.