دوش از سر مستی بخراشید رخم
آن دم که ز روش لاله می چید رخم
گفتم مخراشش که از آن روز که زاد
از قبلهٔ روی تو نگردید رخم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دوش از سر مستی بخراشید رخم
آن دم که ز روش لاله می چید رخم
گفتم مخراشش که از آن روز که زاد
از قبلهٔ روی تو نگردید رخم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حالتی از مستی و عشق اشاره می‌کند که در آن، زخم و جراحتی به زیبایی رخسار او مربوط می‌شود. او از معشوق می‌خواهد که بیش از این رخسارش را مخراشد و می‌گوید که از روزی که عشق و محبت او در زندگی‌اش به وجود آمده، جمال معشوقش هیچ‌گاه از نظرش دور نشده است. این ابراز احساسات نشان‌دهنده عمق عشق و وابستگی او به معشوق است.
هوش مصنوعی: مست از شوق و عشق، شب گذشته با شوق و هیجان بر صورتم خراشیدند، در آن لحظه که او برای خوشبو کردن خود، گل لاله را می‌کند.
هوش مصنوعی: به او گفتم که زیبایی‌ام را مخراش، زیرا از زمانی که دلم به خاطر روی تو روشن شده است، دیگر به آن زخم‌ها (یا آسیب‌ها) توجهی ندارم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.