در آن وقت کی شیخ ما قدس اللّه روحه به نشابور بود درویشی فرا پیش شیخ آمد پای افزار پوشیده و گفت بمیهنه میشوم خدمتی هست؟ شیخ گفت تا فرزندان را چیزی نویسم، بنوشت:
بسم اللّه الرحمن الرحیم.
هیچ صورتگر به صد سال از بدایع وز
آن نداند کرد و نتواند کی یک باران کند
روی تازه و پیشانی بکار گشاده و ز میهمان چاره نی والسلام.



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: درویشی که از نیشابور به میهنه میرفت از شیخ ابوسعید پرسید آیا پیغامی دارد، و شیخ نامهٔ کوتاهی برای خانوادهاش نوشت. نامه با بیتی دربارهٔ برتری آفرینش الهی، که یک باران آن از کار صد سالهٔ هر صورتگری بیشتر است، آغاز میشود. در پایان، شیخ خانوادهاش را سفارش میکند که با روی گشاده کار کنند و مهمان را گرامی بدارند، چون از پذیرفتن مهمان چارهای نیست.
هوش مصنوعی: در زمانی که شیخ ابوسعید در نیشابور بود، درویشی کفش سفر به پا کرده نزد او آمد و گفت به میهنه میروم، کاری یا پیغامی داری؟ شیخ گفت صبر کن تا برای فرزندان و خانوادهام چیزی بنویسم، و نامه را نوشت.
هوش مصنوعی: آغاز نامه با نام خداوند بخشندهٔ مهربان.
هوش مصنوعی: هیچ نقاش و صورتگری حتی در صد سال نمیتواند از نقشهای شگفت آنقدر پدید آورد که یک باران پدید میآورد. یعنی آفرینش و فیض الهی از هر هنر و کوشش انسانی برتر است.
هوش مصنوعی: با چهرهٔ شاد و خندان و پیشانی گشاده به کار بپردازید و مهمان را خوش بپذیرید، که از پذیرایی مهمان گریزی نیست. والسلام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.