گنجور

 
امیرخسرو دهلوی
 

شد زن مطرب به نوا پروری

انجمنی پر ز مه و مشتری

غمزه زنانی همه مردم فریب

سیب، زنخ، خال زنخ، تخم سیب

چاه زنخ روشن و صافی چو ماه

روی نما گشته چو آبی به چاه

پرده برانداخته چون آفتاب

کرده به یک غمزه جهانی خراب

روئی چو خورشید بر افروخته

جان کسان زاتش خود سوخته

ز ابروی خم پشت کمان ساخته

تیر مژه نیم کش انداخته

ناوک‌شان چون شده بیرون زکیش

دیده سپر کرده سیاهی خویش

رشته در بسته برد از دو سوی

چون قطرات عرق از گرد روی

سی مه یک روزه فگنده به گوش

حلقه مگو یک مه سی روزه گوش

از کف خود آئینهٔ بنهاده پیش

دیده رخ خود به کف دست خویش

موئی میان سرشان فرق جوی

شکل هلال آمده بی‌فرق موی

جعد که پیچیده به پا در خرام

ماهی ساق آمده در پای دام

بر زمین افگنده چو گیسوی خویش

رفته ره خویش هم از موی خویش

قامت‌شان سرو دلی راستین

پر ز گل از ساعدشان آستین

یافته از نغمه گلوشان خراش

صورت خراشیده‌شان جان خراش

سینه بسی خستهٔ و دل کرده ریش

هر نفس از تیزی آوازه خویش

قامت‌شان بود به پا کوفتن

گیسوی مشکین به زمین روفتن

رقص کنان چون بزمین پا زدند

در حق ناهید لگدها زدند

از روش جنبش دستان شان

مجلسیان هر همه حیران شان

هر که در آن شعبده هشیار بود

مست، نه از می، که ز دیدار بود

mouse با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

format_list_numbered_rtl حذف شماره‌ها | وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | linkرونوشت نشانی | content_copyرونوشت متن | share

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

music_note معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

photo_camera پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، support راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.