مرا تا کی ز کشتن بیم کردن
خوشا پیش تو جان تسلیم کردن
معلم چون تو شوخی را ندانست
به جز درس جفا تعلیم کردن
دهانت سر غیب آمد میان نیز
خرد را کی توان تفهیم کردن
گرفت از شش جهت عشق تو خواهد
مرا رسوای هفت اقلیم کردن
سعادتمندی ماه رخت را
جدا باید یکی تقویم کردن
بهای وصل اگر خواهی ز دیده
توان روی زمین پر سیم کردن
مگو جامی کم است از خس درین راه
خسی را تا کی این تعظیم کردن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل به معشوقِ ستمگر میگوید که از تهدید به کشتن نمیترسد و جانسپردن پیش او را خوش میداند. سپس جفاکاری، دهان و کمرِ ناپیدا و رخسارِ همیشه خجستهٔ معشوق را وصف میکند و از رسوایی خود در جهان و اشکِ سیمگونش، که بهای وصال است، سخن میگوید. در پایان جامی خود را چنان ناچیز میشمارد که حتی خس خواندنش را بزرگداشتی بیش از حد میداند.
هوش مصنوعی: تا کی مرا از کشته شدن میترسانی؟ چه خوش است که جانم را پیش تو تسلیم کنم و برایت بمیرم.
هوش مصنوعی: آموزگارِ تو، که معشوقی شوخ و بیپروایی، چیزی جز درسِ ستم و بیوفایی به تو یاد نداده است.
هوش مصنوعی: دهانِ تنگ تو و کمرِ باریکت مانند رازِ غیب پنهان و ناپیداست و نمیتوان آن را به عقل فهماند.
هوش مصنوعی: عشق تو از هر شش سو مرا فرا گرفته است و میخواهد مرا در هر هفت اقلیمِ جهان رسوا کند.
هوش مصنوعی: رخسارِ ماهمانندِ تو چنان همیشه خجسته و نیکاختر است که باید برای فرخندگیاش تقویمی جداگانه نوشت، زیرا با تقویمِ ماهِ آسمان، که گاه نیک است و گاه نحس، سازگار نیست.
هوش مصنوعی: اگر بهای وصال خود را از من بخواهی، میتوانم با اشکِ سیمگونِ چشمم سراسرِ زمین را پر از نقره کنم.
هوش مصنوعی: نگو که جامی در راه عشق از خس هم کمتر است؛ همین سنجیدنِ او با خس هم برایش بزرگداشتی بیش از اندازه است، زیرا او از خس نیز ناچیزتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گهی بر نامرادی بیم کردن
گهی مردانگی تعلیم کردن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.