از هر طرفی چهره گشایی،که منم
در هر نفسی جلوه گر آیی،که منم
با این همه گه گاه غلط می افتم
نادان بله روستایی،که منم
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از هر طرفی چهره گشایی،که منم
در هر نفسی جلوه گر آیی،که منم
با این همه گه گاه غلط می افتم
نادان بله روستایی،که منم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رباعی دربارهٔ تجلی همیشگی حق در همهٔ جهات و همهٔ لحظههاست که با «منم» خود را مینماید. در بیت دوم، شاعر با فروتنی و طنزی تلخ اعتراف میکند که با همهٔ این جلوهها گاه باز به غفلت و خطا میافتد. تکرار «که منم» در دو معنا آمده است: نخست «منم» گفتنِ حق و سپس اعتراف شاعر به نادانیِ خود.
هوش مصنوعی: ای محبوب (حق)، از هر سو چهره مینمایی و میگویی «منم»، و در هر دم به جلوهای تازه آشکار میشوی و خود را میشناسانی.
هوش مصنوعی: با وجود این همه تجلی آشکار، گاهگاه باز به خطا میافتم و تو را نمیبینم؛ آن نادانِ سادهلوح و روستاییوار که چنین است، خودِ من هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.