آستین را از نمد میبر بسر می نه چو تاج
ور کلاه احمدیّ و بایزیدی نیست نیست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آستین را از نمد میبر بسر می نه چو تاج
ور کلاه احمدیّ و بایزیدی نیست نیست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نقد ظاهرگرایی و فریبندگی در زندگی می‌پردازد. او از آستین نمدی به عنوان نماد زرق و برق و تجمل‌گرایی یاد می‌کند و بیان می‌کند که اگر ظاهری فاخر مانند تاج یا کلاه احمدی و بایزیدی وجود نداشته باشد، این ظواهر بی‌معنی و بی‌ارزش‌اند. به نوعی، شاعر بر اهمیت باطن و راستین بودن تأکید دارد و به بی‌معنایی توجه به ظواهر می‌پردازد.
هوش مصنوعی: در این بیت به این معنا اشاره شده است که برخی از افراد، ظاهر خود را با زرق و برق و تزیینات نمایشی می‌آرایند، اما در باطن و شخصیتشان چیزی جز تظاهر وجود ندارد. به عبارت دیگر، به جای آنکه به ارزش‌های واقعی و اخلاقی توجه کنند، به ظواهر فریبنده متکی هستند و این موضوع نشان‌دهنده تفاوت واقعی بین ظاهر و باطن است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.