منم که ساختهٔ دست ابتلای توام
منم که سوختهٔ آتش لقای توام
منم که توی بتویم سرشته از حمدت
منم که موی بمو تابتا ثنای توام
منم که بر قدم دوستان تست سرم
منم که بنده و مولای اولیای توام
بغیر درگه تو سر فرو نمیآرم
خراب و واله و شیدای کبریای توام
گرفته روی تو ورای تو دو عالم را
منم که عاشق و حیران روی ورای توام
جهان مسخر من من مسخر امرت
همه برای من آمد که من برای توام
نبات و معدن و حیوان برای من در کار
همه فدای من و من بجان فدای توام
چشیده بادهٔ توحید از ندای الست
ز خویش رفته و گوینده بلای توام
شنیده گوشم تا آیت لقاء الله
نشسته منتظر وعدهٔ لقای توام
نشستهام بره نفخهٔ روان بخشت
دو چشم دوخته در مقدم صبای توام
دلم گرفته شد از جور خویشتن بر خویش
در انتظار نسیم گرهگشای توام
خراب یک نگه از چشم مست خونریزت
هلاک یکسخن از لعل جانفزای توام
مرا چه ساختهٔ آنچنان که خواستهٔ
بمدعای خود ارنه بمدعای توام
زمین و چرخ دو سنگ آسیا و من دانه
ز لطف تست که در خورد آسیای توام
کشد چو فیض سر طاعت از خط فرمان
نعوذ بالله مستوجب بلای توام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عارفانه مناجاتی است که در آن شاعر با تکرار «منم که» خود را سراپا سرشته از ستایش و بندگی خدا و دوستان او معرفی میکند. او میگوید جهان برای انسان آفریده شده و انسان برای خدا، و از پیمان «الست» تا انتظار وعدهٔ دیدار پروردگار را یاد میکند. سپس از ستمی که بر خود کرده مینالد و چشم به نسیم گرهگشای لطف الهی دارد، و در پایان اقرار میکند که اگر از فرمان خدا سر بپیچد سزاوار عقوبت است.
هوش مصنوعی: من همان کسی هستم که با رنج و آزمونی که تو فرستادی پرورده شدهام و در آتش اشتیاق دیدار تو سوختهام.
هوش مصنوعی: سراسر وجودم، لایه به لایه، با ستایش تو سرشته شده و تار به تار مویم ثنا و ستایش توست.
هوش مصنوعی: سرم را بر پای دوستان تو مینهم و بنده و خدمتگزار اولیا و دوستان تو هستم.
هوش مصنوعی: جز در برابر درگاه تو سر فرود نمیآورم و ویران و سرگشته و شیفتهٔ بزرگی و عظمت تو هستم.
هوش مصنوعی: روی تو و اراده و رأی تو هر دو جهان را فراگرفته است و من عاشق و حیران همین روی و رأی تو هستم.
هوش مصنوعی: جهان در فرمان من است و من در فرمان امر تو؛ همه چیز برای من آفریده شده و من برای تو آفریده شدهام.
هوش مصنوعی: گیاهان و کانیها و جانوران همه در خدمت مناند و فدای من، و من با جان فدای تو هستم.
هوش مصنوعی: از ندای «الست» در روز ازل بادهٔ یگانگی را چشیدهام و از خود بیخود شده و به تو پاسخ «بلی» گفتهام.
هوش مصنوعی: از زمانی که آیهٔ دیدار خدا را شنیدهام، به انتظار وفای وعدهٔ دیدار تو نشستهام.
هوش مصنوعی: بر سر راه دم جانبخش تو نشستهام و هر دو چشمم را به آمدن نسیم صبای تو دوختهام.
هوش مصنوعی: از ستمی که خودم بر خودم کردهام دلم گرفته است و چشم به راه نسیمی از تو هستم که گره کارم را بگشاید.
هوش مصنوعی: با یک نگاه از چشم مست و خونریز تو ویران میشوم و با یک سخن از لب جانافزای تو جان میبازم.
هوش مصنوعی: مرا چنان ساختهای که خود خواستهای؛ من مطابق خواست تو هستم، نه مطابق خواست خودم.
هوش مصنوعی: زمین و آسمان مانند دو سنگ آسیاباند و من دانهای میان آنها؛ از لطف توست که شایستهٔ آسیای تو شدهام.
هوش مصنوعی: اگر فیض از فرمان تو سر بپیچد و از اطاعت روی برگرداند، پناه بر خدا، سزاوار عذاب و بلای تو خواهد بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگرچه پادشه عالمم گدای توام
تو از برای منی و من از برای توام
جهان که بنده از بندگان حضرت تست
از آن فدای من آمد که من فدای توام
جهان بذات و صفت دم بدم غذای من است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.