هر چیزی که هست ببلا بکاهد بنعما بیفزاید مگر عشق که ببلا بیفزاید و بنعما بکاهد. ای درویش از آنجا که حقیقت عشق است باید که بهیچ نیفزاید و نکاهد اَلْمَحَبَّةُ لایَزیدُ باْلبِرِّ وَلایَنْقُصُ بِالْجَفاءِ اما بدانکه عشق آتش است و هیزم او تن و جان و دل و دیدۀ عاشق، تا آن دروی نیفتد شعله برنیارد و حرارت او نیفزاید.


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مفهوم عشق و تأثیرات آن بر انسان میپردازد. او میگوید که همه چیز در زندگی میتواند با درد و رنج کاهش یا افزایش یابد، اما عشق همیشه به شدت افزون میشود و هیچ چیزی از آن نمیکاهد. عشق را به آتش تشبیه میکند که برای شعلهور شدن به هیزم نیاز دارد و این هیزم همان جان و دل عاشق است. بنابراین، عشق هرگز نمیتواند تحت تأثیر شرایطی چون جدایی یا سختی کاهش یابد و همواره قوت خود را حفظ میکند.
هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد، ممکن است در سختیها کاهش یابد یا در شادیها افزایش پیدا کند، اما عشق این استثنا را دارد که در سختیها بیشتر میشود و در خوشیها کمتر. ای درویش، چون حقیقت عشق این است، باید نه به چیزی افزوده شود و نه از چیزی کاسته شود. عشق نه تنها با خوبی و نیکی افزوده نمیشود، بلکه با بیمحلی نیز کمتر نمیشود. اما بدان که عشق مانند آتش است و مواد سوخت آن بدن، جان، دل و چشم عاشق است. تا زمانی که آن درویش شعلهور نشود، حرارت عشق افزایش نخواهد یافت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.